De voorbereiding

Was het altijd al een droom van jou om de Kilimanjaro te beklimmen?

Altijd is een groot woord. Ik ben me er heel mijn leven bewust van geweest dat het mogelijk was om die berg te beklimmen. Tijdens mijn Erasmusperiode heb ik samen met Joost een lijst gemaakt van dingen die we ooit wilden doen in ons leven, en daar stond de Kilimanjaro tussen. Later ben ik al twee keer in Tanzania geweest en had ik hem daar dus al zien liggen. Ik voelde dat het moment dichterbij kwam om het effectief te gaan doen. Ik had het dus zeker al vijftien jaar in mijn hoofd als mogelijkheid, maar pas toen het concreet werd en Joost zei dat het tijd was, ben ik het echt gaan opzoeken.

Hoe heb je je fysiek op deze beklimming voorbereid?

Eigenlijk niet. Ik was toen toevallig wel al met mijn vriendin Bo de GR 129 aan het wandelen, de langste wandelroute van België. Maar dat stond er onafhankelijk van. Ik heb daar wel mijn schoenen ingelopen voor de Kilimanjaro, maar ik heb niets specifieks gedaan qua voorbereiding. Ik loop ook wel een beetje, maar ik heb mijn loopschema of het aantal kilometers dat ik wandel niet speciaal aangepast. Achteraf gezien heb ik daar ook geen spijt van. Ik zou mijn algemene conditie als 'iets boven gemiddeld' omschrijven, al bleek achteraf wel dat ik de minste conditie had van de vier klimmers die mee waren.

Wat waren vooraf je grootste zorgen?

Hoogteziekte, sowieso. Dat ik ziek zou worden op hoogte. Ik had veel opgezocht over extreme gevallen van hoogteziekte die jammer genoeg voorkomen als je niet goed geacclimatiseerd bent of te snel klimt. Gelukkig waren de routes daarop afgestemd en gaf ook de voorafgaande communicatie van de organisatie ons veel vertrouwen. Omdat ik graag met gadgets werk, hield ik ook constant mijn zuurstof saturatie in het oog tijdens de hike.

Daarnaast was ik bang dat ik niet mee zou kunnen met de groep, omdat ik met heel sportieve mensen meeging die allemaal al eens een marathon hadden gelopen. Ik nog nooit. Maar een marathonconditie bleek dus duidelijk geen vereiste te zijn. Als laatste had ik ook wat schrik voor de kou.

De kampen en de crew

Hoe groot was het team dat jullie begeleidde?

We waren met vier klimmers en een lokaal Tanzaniaans team van zo'n achttien mensen. Dat bestond uit een hoofdgids, een tweede gids, een hoofdkok, een bijkok en een 'server' (de ober die het eten brengt). De rest waren porters. Zij droegen al onze persoonlijke bagage, de tenten en al het eten voor de hele week. Er waren ook twee 'Summit Porters' mee. Dat zijn speciale dragers die meegaan naar de top en eventueel je dagrugzak kunnen overnemen als het even teveel wordt.

Wat heeft het meeste indruk op je gemaakt qua verzorging?

Het eten! Dat was echt superlekker. Ik was vooraf bang dat het eentonig zou zijn, maar het viel reuze mee. Er was altijd soep, thee en veel tussentijdse snacks. Het ontbijt was heel uitgebreid: pannenkoeken, eitjes, brood, worstjes, fruit en muesli. Ze gaven ons ook constant thee en soep. Dat doen ze bewust om ervoor te zorgen dat je goed hydrateert tegen de hoogteziekte.

Hoe was de sfeer in het kamp?

Heel chill! Telkens wanneer je na een wandeling aankomt bij het kamp, word je zingend verwelkomd door de porters en gidsen om te vieren dat je er bent. Dat doet echt deugd als je moe bent. Je thee staat klaar en ook je matje is al klaar gelegd. Het is eigenlijk "luxe" in die omstandigheden: ze dragen zelfs tafels en stoelen mee zodat je comfortabel kunt eten.

Omdat wij met ons vieren snelle wandelaars waren en de afstanden vaak maar 10 tot 15 kilometer (het doel is acclimatiseren, niet snel wandelen), kwamen we vaak al na de middag aan. Op die manier hadden we veel 'me-time': een boek lezen, podcasts luisteren of samen kaartspelletjes spelen in de tent.

Een veelgestelde vraag: hoe zit het met de hygiëne en het sanitair in de kampen?

Er is geen lopend water en er zijn geen douches. Als je toekomt, krijg je een klein kommetje warm water om je te wassen. Het was vaak erg koud, dus veel meer dan even snel je oksels opfrissen met een wegwerp washandje zat er niet in.

Wat betreft het toilet: normaal is dat een openbaar Frans toilet (een gat in de vloer) waar het hele kamp naartoe moet. Dit zullen we niet gebruiken voor de Mundero reizen. Voor het comfort en de hygiëne van de groep huren we daarom een extra porter in die de hele tocht een privé draagbaar toilet zal meenemen voor de groep.

Terugblik & Reality Check

Hoe reageerde je lichaam uiteindelijk op de hoogte?

Ik ben gelukkig niet echt ziek geweest. Maar de hoogte doet wel iets met je en dat merkt iedereen. Zodra je je tent uitkruipt of even naar het toilet wandelt, voel je dat elke kleine inspanning enorm veel moeite kost. Het is bijna lachwekkend: als je je omdraait in je bed ben je soms al buiten adem. Dat is heel confronterend als je dat niet gewend bent. Alles moet simpelweg trager. Het heerlijke was wel de terugkeer naar de normale hoogte; alsof je plotseling weer 'superkrachten' hebt omdat je terug alles op een normale manier kunt doen.

Wat is jouw ultieme advies voor reizigers die twijfelen om deze uitdaging aan te gaan?

Laat het idee los dat je de top moet halen. Als je vertrekt met de instelling: 'Ik ga een zalige, uitdagende wandeling maken en ik zie wel hoe mijn lichaam reageert', dan geniet je er veel meer van. Je hebt de reactie van je lichaam op die hoogte simpelweg niet zelf in de hand. Jezelf dwingen en pushen is juist het gevaarlijkste wat je kunt doen. Zelfs topatleten moeten soms omkeren, terwijl een minder sportieve zestigjarige soms vlot bovenkomt.

Vraag jezelf af: zoek ik een échte uitdaging? Je doet dit niet per se voor een gezellig weekje vakantie, maar eerder om te ontdekken wat je mentaal en fysiek kunt presteren. Je leert je lichaam ontzettend goed kennen en zoekt je limieten op. Je ontdekt onderweg niet alleen de hoogste berg van Afrika, maar ook heel veel over jezelf. En dat is het ongetwijfeld meer dan waard.